ΑΠΟΡΙΑ

Είσαι και εσύ σαν εμένα;
Ένα αόρατο άγγιγμα στην πλάτη;
Ένα ανεπαίσθητο φτερούγισμα ανάμεσα στα δέντρα 
στις 12 παρά τέταρτο τα μεσάνυχτα;
Μια ρωγμή που αναβλύζει αναμνήσεις
σε ένα σπασμένο πλακάκι στην άκρη του δρόμου;
Μια απρόβλεπτη καταιγίδα που σε κάνει μούσκεμα
πριν καν προλάβεις να προφυλάξεις τα παιδιά σου
κάτω από την σκεπή σου;
Μια αχόρταγη ύαινα που συνεχώς μασουλάει καμένη σάρκα;
Ένα τελευταίο αντίο πριν την πρώτη κραυγή της γέννας;

ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

- Τι μου έφερες σήμερα;

- Τρεις κλοπές, δύο αυτοκτονίες και δύο ανθρωποκτονίες.

- Μα καλά μόνο δύο αυτοκτονίες; Χθες είχαμε τρεις.

- Κύριε διευθυντά τι να κάνω; Μόνο δύο αυτοκτονίες έγιναν.

- Καλά. Πάρε το περίστροφο μου από το κάτω συρτάρι 

και πήγαινε πίσω από την αποθήκη.

Είναι πολύ ήσυχα. 

Δε θα σε ακούσει κανείς.

 

ΕΚΕΙΝΗ

Εκείνη βγάζει φωτιές από το στόμα της

και ζεσταίνει τις παγωμένες αναμνήσεις

Εκείνη στέκεται στην άκρη του παραθύρου

και κοιτάζει μια 20αρια χρόνια να περνάνε από κάτω

Εκείνη ξυπνάει 7 παρά 5 το πρωί

και τρέχει να γράψει τα ψυχοφάρμακα της

Εκείνη στρίβει το πρωινό τσιγάρο

και γρατζουνάει τους πληγωμένους αστραγάλους της

Εκείνη στριμώχνεται στους τέσσερις τοίχους

και κάνει μια τρύπα στον τοίχο να πάρει αέρα.

 

ΧΡΟΝΟΣ

Μου ζήτησες ένα κομμάτι ψωμ 
να ξεγελάσεις την αιώνια πείνα σου.
Και στο έδωσα.
Μου ζήτησες ένα ποτήρι νερό
να ξεπλύνεις τις αιματοβαμμένες μνήμες σου.
Και στο έδωσα.
Μου ζήτησες να σου εξηγήσω
τι είναι αυτή η αόρατη γραμμή
που φτιάχνει τα σύνορα που μας χωρίζουν.
Απάντηση δεν πήρες.
Και όπως σου έδινα το ψωμί και νερό,
κατά λάθος άγγιξα τα χέρια σου.
Και ενώ μας χωρίζουν περίπου 30 χρόνια,
ήταν σαν να ήσουνα εσύ
που με πέρναγες αυτά τα 30 χρόνια.

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Μας κοίταξε ο καθρέφτης
αλλά εμείς ακόμα δεν είχαμε πλυθεί
και όπως κάναμε να φύγουμε,
μας έδωσε την πετσέτα που μύριζε στάχτες
και καμένο ξύλο,
σκουπίσαμε το πρόσωπο μας
και ω καθρέφτη καθρεφτάκι μου
την ομορφότερη στη γη
την ξεκοκαλίζουνε τώρα
κάτι σκυλιά
και μας δίνουνε τα αποφάγια τους.

ΜΕΤΑΛΛΙΚΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ

Μεταλλικές καρδιές, που τους σκουριάσανε τα γρανάζια,
τώρα πιο γκρίζες από ποτέ,
χτυπάνε πάνω στα πατώματα ξεσκισμένες,
και στροβιλίζονται κοντά στις συχνότητες των αυτιών σου.
Μεταλλικές καρδιές, τόσο καλά πλασμένες,
που θαρρείς πως θα ανασηκωθούν
και θα τρυπήσουνε με τη στριγκλιά τους
το συννεφάκι ύπνου που σε μετέφερε
σε ένα ακόμα μακρινό τόπο.
Με σκληρό πετσί, αλλά με διάμετρο αρτηριών
μεγαλύτερη από τη μαύρη τρύπα
που σε ρουφάει ανήμπορη να αντιδράσεις τα βράδια.
Με γρήγορες επαναλήψεις της καθημερινότητας τους,
πιο γρήγορες από το διασκελισμό της ύαινας
που τρέχει προς το θήραμα της.
Όταν οι άλλοι σου χαρίζανε την καρδιά τους,
εσύ τους χάριζες ένα φτηνό κομμάτι μέταλλο.

ΩΣ ΠΟΤΕ

Ως πότε θα μας κυνηγάνε οι έρημες μέρες;
Ως πότε θα μας πετροβολάνε
τα μπάσταρδα παιδιά της λήθης;
Ως πότε θα περιμένουμε για να φύγουμε από το φεγγάρι
και να φτάσουμε επιτέλους στη Γη;
Ως πότε θα ανεχόμαστε τα δάκρυα στους γάμους
και τους χορούς στους θανάτους;
Ως πότε το ξύλο θα καίει πάνω
στη ρυτιδιασμένη μας σάρκα;
Ως πότε θα υπομένουμε τους καριόληδες ποιητές;

ΕΙΔΑ

Είδα μία σκιά στη γωνία

και της χάρισα το μικροσκοπικό μου φακό.

Είδα μία συνάντηση μυστική

και την επόμενη μέρα

συζητιότανε σε όλη την ήπειρο.

Είδα μία τρύπια ιδέα

και σε λίγα δευτερόλεπτα

την μπαλώσανε οι παλιές

και ηλίθιες φιλοσοφίες μας.

Είδα μία ξένοιαστη αγκαλιά

και πέσανε πάνω της να τη χαϊδέψουν

οι σιδερένιες μοναξιές μας.

Είδα μία απέραντη θάλασσα

και μέχρι να την κολυμπήσω

αρπάξανε φωτιά οι ακτές της.

Είδα την καμένη ουρά του χαρταετού

και ξαφνικά εκείνος έγινε γεράκι.

Είδα τα βαθιά σου υπόγεια

αλλά εγώ συνέχισα να βουτάω

από δέκα ορόφους πάνω.

Είδα κάτι φλογισμένες ματιές

αλλά μετά από λίγα χρόνια

τις καθοδηγούσανε σκύλοι και μπαστούνια.

Είδα απάτητες κορυφές

όμως δεν άργησαν οι βλάσφημοι

να φτύσουν στην πλάτη τους.

ΑΠΟΥΣΙΑ

Έσκισα με τα χέρια μου τον ουρανό

Και είδα έναν άνθρωπο που δεν ήταν εκεί

Μπήκα μέσα στην απροσπέλαστη γυναίκα

Αλλά αυτή δεν ήταν εκεί

Χάιδεψα το ομορφότερο νεογέννητο

Αλλά εκείνη την στιγμή δε βρισκότανε μπροστά μου

Και το κλάμα που ακουγότανε

Ήταν από τις αδέσποτες γάτες

Και από τους μετεωρίτες λίγο πριν την πρόσκρουση

Και έκανα να ανοίξω την πόρτα

Να βγω στον καυτό αέρα

Αλλά το πόμολο δε γύριζε

Επειδή δεν ήμουνα εκεί.

https://business.facebook.com/aparsispublications/posts/1306605119538905?__tn__=K-R 

ΟΒΙΔΕΣ

Οι οβίδες του έρωτα

σκάνε δίπλα μας ασταμάτητα

τα βράδια.

Τα χωράφια γίνανε καμένη γη.

Τα παιδιά κρυμμένα στα καταφύγια

δεν παίζουν στην πρώην

πράσινη αυλή τους

Τα ζώα φύγανε προ πολλού.

Και οι οβίδες θα ανακαλυφτούν

μετά από κάποιον

επόμενο παγκόσμιο πόλεμο.

Και άμα εκραγούνε

θα γεμίσει ο τόπος

πόθους κρυμμένους.

Το παγοβουνο

https://topagobouno.blogspot.com/

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ

Μάθαμε πως όπου να ναι

ήταν να φτάσουν οι βάρβαροι του Καβάφη,

όμως αυτοί δεν κρατούσαν καδρόνια,

ούτε κράνη,

ούτε άδεια μπουκάλια μπύρας,

αλλά τόσα χρόνια κρύβονταν σε γραβάτες

και πίσω από γραφεία,

με πινακίδες που έγραφαν

«εξυπηρέτηση κοινού «8.00-14.00»

και φιλούσανε τους κώλους

καλύτερα από τον οποιονδήποτε.

vol.12

Θα πάρω ένα κομμάτι χαρτί

και θα γράψω 
για τις βόλτες σου τις πρωινές

τις ματιές σου στο λερωμένο παράθυρο

τον καπνό και τα φιλτράκια από το μίνι μάρκετ

τις αναπάντεχες συναντήσεις
τα τηλεφωνήματα ανάμεσα στα μαθήματα
το γυάλινο βάζο με τον καφέ
τα ποιήματα της Κ.Γ.
το πρόσωπό σου στις πρωινές μου σκέψεις
το χαμόγελό σου στις βραδινές μου σκέψεις
το αλκοόλ στα μπαρ που σταμάτησε να ρέει
τον λύκο που μας φόβιζε τα βράδια
και δεν μας άφηνε να ξεπορτίσουμε
Θα πάρω ένα κομμάτι χαρτί
και θα γράψω

για τους Φλεβάρηδές σου που μεγαλώσανε.

vol.3

Μας έλειψε η μορφή σου η καθαρή
Η απόσταση που κράταγες στις συναντήσεις μας
Το βαθύ σου βλέμμα που μας διαπερνούσε
και έκανε τα κύτταρα μας να βαράνε σαν
καλοκουρδισμένη ορχήστρα
Μας έλειψαν οι λέξεις σου
Οι μικροί καθημερινοί θάνατοι
Οι μυστικοί δείπνοι
Οι ξεχαρβαλωμένοι χοροί
Αλλά δε θα μάθουμε ποτέ πως θα ήτανε
να μας έλειπε το φιλί σου

http://www.applestozebras.eu/gr/new_stuff/a-056-01

Comicdom, Athens

Στις 4,5 και 6 Απριλίου, στο Comicdom στην Αθήνα, παρουσιάζουμε μαζί με τον vT4d  (Νίκος Τρευλόπουλος) τη δουλειά μας "Ένας αδέξιος τεχνίτης".
Μαζί μας και ο Πάνος "Θηβαίος" Γιαννιώτης με το "Οι λιμπερτίνοι".

ΑΙΣΘΗΣΗ

Νιώθεις ποτέ να βγαίνουνε φτερούγες

στα χέρια σου;

Νιώθεις ποτέ το μεγαλύτερο έρωτα

να ανεβοκατεβαίνει μέσα σου

και να ανοίγει τις βρύσες

για να στάξουνε γαλάζια ποτάμια

και να ποτίσουν τα στάχυα

ώστε να τα κάνουν καταπράσινα λιβάδια;

Νιώθεις πως όλα μας τα χρόνια τούτα

απλά κοιταζόμασταν

από την πίσω μεριά του καθρέφτη;                                   

Η ΓΟΡΓΟΝΑ

Μια γοργόνα σκυφτή,

κάπου στον Παγασητικό,

έψαχνε τον αιμοβόρο στρατηλάτη,

το χάλκινο προσωπείο.

Δεν είχε πυξίδα

και τα μαλλιά της τα σκλήραινε η αρμύρα.

Δεν ξέρω αν ποτέ απευθύνθηκε σε μένα,

αλλά εγώ της δάνεισα για λίγο τα πόδια μου

για να τρέξει όπως ποτέ δεν έτρεξε

στο κόκκινο σπασμένο δειλινό.