Έκανα αδερφή μου την ανυπαρξία
άλωσα το σύμπαν με ένα σάπιο κουπί
τάισα τους κέρβερους καμένη σάρκα
τους πότισα πηχτό μαύρο αίμα
έδωσα στο παρόν μια σπρωξιά
και αυτό βρέθηκε 20 χρόνια πίσω
έδωσα στον ελεήμονα να φάει
και αυτός μου χάρισε τα μάτια του
έδωσα στην άνοιξη ένα κόκκινο μαντήλι
και αυτή μου χάρισε την απογευματινή καταιγίδα
πόσο όμορφη η μέρα του γυρισμού
πόσο χαίρεται το χώμα την επαφή με το νερό
σάστισε ο γελωτοποιός στην αμηχανία του κοινού
και εγώ τον χτύπαγα απαλά στην πλάτη
και του έλεγα δεν πειράζει
οι αποτυχίες είναι οι δεύτερες μήτρες μας
εκεί γεννιόμαστε ξανά και ξανά
και όταν δημιουργούνται τα πόδια μας
και πάρουμε ανθρώπινη μορφή
θα τρέξουμε στις πράσινες κοιλάδες
πιο άδολοι από ποτέ
θα χαζεύουμε τον τετράγωνο ήλιο
