Το γρύλισμα του σκύλου
Λίγο
μετά τα μεσάνυχτα
Ο
σάλτος του βατράχου
Πίσω
από τις γλάστρες
Γεμάτες
υγρασία
Το
συνεχόμενο βουητό των κουνουπιών
Δίπλα
στα αυτιά σου
Ο
κόκορας έτοιμος για μάχη
Λίγο
πριν ξημερώσει
1995
ή κάπου γύρω εκεί
Ποιο
το αντίτιμο άραγε
Για
επιστροφή
Αφού
δεν εφευρέθηκε ακόμα
Η
μηχανή του χρόνου
Και
πρέπει να σπαταλάμε την καθημερινότητα μας
Αλλάζοντας
μορφές όπως μια πεταλούδα
3 Μαρτίου 2026
Έφτασε κοντά 15 χρονών
Θα
μπορούσε να είναι κορίτσι στη εφηβεία
Που
αφήνει αφέλειες που την κάνουν όμορφη
Και
τις βάφει σε περίεργα χρώματα για να την προσέξουν
Αλλά
αυτό με βοήθησε να πηγαίνω όπου ήθελα
Μπορούσα
να παρκάρω εύκολα
Και
σε πέντε λεπτά να πίνω τα 500 ml μπύρας μου
Μπορούσα
να πηδήξω στο πίσω κάθισμα
Αν
και ήταν τόσο στενά, που το κεφάλι μου
Κουτουλούσε
κάθε φορά στο μικρό παραθυράκι
Μπορούσα
να διασχίσω χωματόδρομους
Χωρίς
να με νοιάζει
Αν
η σκόνη που θα κάτσει από έξω
Θα
εισβάλει μέσα
Και
θα μου γαργαλήσει τα ρουθούνια
Μέχρι
να φταρνιστώ και να αρχίσω να βρίζω
Μπορούσα
να παραλάβω την σπέσιαλ πίτσα
Και
μετά να δούμε στον καναπέ ένα ισπανικό θρίλερ
Ή
μια όμορφη ιστορία του Τζάρμους
Αλλά
αυτό το γαμημένο μαύρο χρώμα
Με
έκανε μόλις μπω μέσα του το καλοκαίρι
Να
ιδρώνω σαν γουρούνι
Έτοιμο
να σφαχτεί για κάποιο θρησκευτικό καπρίτσιο
3 Μαρτίου 2026
Ο τρυποκάρυδος πάνω στο κλαδί
Ευλαβικά
τρυπούσε το δέρμα
Και
έσκιζε το κυτταρικό τοίχωμα
Και
έμπηγε το ράμφος όλο πιο μέσα και πιο μέσα
Και
ήταν τόσο σίγουρος για τον εαυτό του
Που
το προηγούμενο μεσημέρι
Είχε
εκμυστηρευτεί στους άλλους τρυποκάρυδους
Και
σε κάτι άλλα κοτσύφια
Και
σε κάτι άλλα άπτερα θηλαστικά
Ότι
θα τρυπούσε το φλοιό της γης
Και
θα έφτανε κοντά στην κόλαση
Κοντά
στον αιώνιο πυρήνα
Και
όπως έκανε τελικά να τρυπήσει το φλοιό
Να
προσπελάσει το υγρό χώμα
Και
να χορέψει αγκαλιά με το διάβολο
Στην
απρόσκλητη τυραννία του μάγματος
Μια
γάτα τον άρπαξε ξαφνικά
Τον
έβαλε ανάμεσα στα δόντια της
Και
το όνειρο έμεινε για πάντα
Μια
ανεκπλήρωτη επίτευξη.
2 Μαρτίου 2026
