https://business.facebook.com/aparsispublications/posts/1306605119538905?__tn__=K-R 

ΟΒΙΔΕΣ

Οι οβίδες του έρωτα

σκάνε δίπλα μας ασταμάτητα

τα βράδια.

Τα χωράφια γίνανε καμένη γη.

Τα παιδιά κρυμμένα στα καταφύγια

δεν παίζουν στην πρώην

πράσινη αυλή τους

Τα ζώα φύγανε προ πολλού.

Και οι οβίδες θα ανακαλυφτούν

μετά από κάποιον

επόμενο παγκόσμιο πόλεμο.

Και άμα εκραγούνε

θα γεμίσει ο τόπος

πόθους κρυμμένους.

Το παγοβουνο

https://topagobouno.blogspot.com/

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ

Μάθαμε πως όπου να ναι

ήταν να φτάσουν οι βάρβαροι του Καβάφη,

όμως αυτοί δεν κρατούσαν καδρόνια,

ούτε κράνη,

ούτε άδεια μπουκάλια μπύρας,

αλλά τόσα χρόνια κρύβονταν σε γραβάτες

και πίσω από γραφεία,

με πινακίδες που έγραφαν

«εξυπηρέτηση κοινού «8.00-14.00»

και φιλούσανε τους κώλους

καλύτερα από τον οποιονδήποτε.

vol.12

Θα πάρω ένα κομμάτι χαρτί

και θα γράψω 
για τις βόλτες σου τις πρωινές

τις ματιές σου στο λερωμένο παράθυρο

τον καπνό και τα φιλτράκια από το μίνι μάρκετ

τις αναπάντεχες συναντήσεις
τα τηλεφωνήματα ανάμεσα στα μαθήματα
το γυάλινο βάζο με τον καφέ
τα ποιήματα της Κ.Γ.
το πρόσωπό σου στις πρωινές μου σκέψεις
το χαμόγελό σου στις βραδινές μου σκέψεις
το αλκοόλ στα μπαρ που σταμάτησε να ρέει
τον λύκο που μας φόβιζε τα βράδια
και δεν μας άφηνε να ξεπορτίσουμε
Θα πάρω ένα κομμάτι χαρτί
και θα γράψω

για τους Φλεβάρηδές σου που μεγαλώσανε.

vol.3

Μας έλειψε η μορφή σου η καθαρή
Η απόσταση που κράταγες στις συναντήσεις μας
Το βαθύ σου βλέμμα που μας διαπερνούσε
και έκανε τα κύτταρα μας να βαράνε σαν
καλοκουρδισμένη ορχήστρα
Μας έλειψαν οι λέξεις σου
Οι μικροί καθημερινοί θάνατοι
Οι μυστικοί δείπνοι
Οι ξεχαρβαλωμένοι χοροί
Αλλά δε θα μάθουμε ποτέ πως θα ήτανε
να μας έλειπε το φιλί σου

http://www.applestozebras.eu/gr/new_stuff/a-056-01

Comicdom, Athens

Στις 4,5 και 6 Απριλίου, στο Comicdom στην Αθήνα, παρουσιάζουμε μαζί με τον vT4d  (Νίκος Τρευλόπουλος) τη δουλειά μας "Ένας αδέξιος τεχνίτης".
Μαζί μας και ο Πάνος "Θηβαίος" Γιαννιώτης με το "Οι λιμπερτίνοι".

ΑΙΣΘΗΣΗ

Νιώθεις ποτέ να βγαίνουνε φτερούγες

στα χέρια σου;

Νιώθεις ποτέ το μεγαλύτερο έρωτα

να ανεβοκατεβαίνει μέσα σου

και να ανοίγει τις βρύσες

για να στάξουνε γαλάζια ποτάμια

και να ποτίσουν τα στάχυα

ώστε να τα κάνουν καταπράσινα λιβάδια;

Νιώθεις πως όλα μας τα χρόνια τούτα

απλά κοιταζόμασταν

από την πίσω μεριά του καθρέφτη;                                   

Η ΓΟΡΓΟΝΑ

Μια γοργόνα σκυφτή,

κάπου στον Παγασητικό,

έψαχνε τον αιμοβόρο στρατηλάτη,

το χάλκινο προσωπείο.

Δεν είχε πυξίδα

και τα μαλλιά της τα σκλήραινε η αρμύρα.

Δεν ξέρω αν ποτέ απευθύνθηκε σε μένα,

αλλά εγώ της δάνεισα για λίγο τα πόδια μου

για να τρέξει όπως ποτέ δεν έτρεξε

στο κόκκινο σπασμένο δειλινό.